Ας ξεκινήσουμε από εκεί που σταματήσαμε.....

-         “Υπήρχε κάποτε ένα ζευγάρι, που αγαπούσε πάρα πολύ ο ένας τον άλλο. Για την ακρίβεια, Εκείνος αγαπούσε πάντα λίγο περισσότερο Εκείνη. Κάποια στιγμή Εκείνη, τρομαγμένη μάλλον από τόση αγάπη, αποφάσισε να κάνει πίσω και να τον αφήσει. Εκείνος, προσπάθησε με διάφορους τρόπους να της αλλάξει γνώμη. Την αγαπούσε βλέπεις πολύ. Μάταια όμως. Και κάποια στιγμή Εκείνος, εξαφανίστηκε. Χάθηκε από το πρόσωπο της Γης. Μέχρι που βρήκαν το σώμα του ξεβρασμένο σε κάποια παραλία. Τον αναγνώρισαν από την αλυσίδα που φορούσε στο δεξί του χέρι, το δώρο που του είχε κάνει Εκείνη τα πρώτα Χριστούγεννα που πέρασαν μαζί, όταν ακόμα τον αγαπούσε πολύ.”

-         “Ουάου! Και γαμώ τις ιστορίες φίλε.”

-         “Ο Τσάρλι Τσάπλιν πήγε κάποτε σε διαγωνισμό για σωσίες του Τσάρλι Τσάπλιν στο Μόντε Κάρλο και βγήκε τρίτος!! Αυτό θα πει και γαμώ τις ιστορίες. Αυτό που θα σου διηγηθώ όμως τώρα…. αυτό είναι το κάτι άλλο….”

 Γνωριμία

 Με αφορμή έναν γάμο. Θα κάτσεις να με ακούσεις. Θα συστηθούμε με ευγένεια και με την άνεση που έχει ο καθένας μας, θα πει τις δικές του αλήθειες. Εγώ ξέρω τι θα σου πω, έχω κάνει πρόβα τα τσιτάτα μου, χρόνια πριν. Το ίδιο και συ. Θα αρχίσουμε να φοράμε τις μάσκες μας και θα παίξουμε θέατρο ξεπερασμένο- έτσι γίνεται την πρώτη φορά. Η ποιοτική πρόζα προκύπτει μετά από πολλές προσπάθειες και συνήθως όταν δεν μιλάμε. Θα βάλω τα καλά μου για την δεύτερη συνάντηση μας. Το ωραίο μου το άρωμα . Το ίδιο και συ. Θα μυρίσουμε ο ένας τον άλλον και θα πούμε περισσότερα. Ίσως συνεχίσουμε και από εκεί που σταματήσαμε. Για την ζωή, για τον θάνατο και για την γαμημένη την μουσική, που γαμήθηκε αργά με το πέρασμα των χρόνων και θα ταχθούμε στην υπεράσπιση της, εμείς θα την σώσουμε και ας την ξεπουλάμε με τα φτηνά τα λόγια μας. Αρκεί να συμφωνούμε. Θα μου αγγίξεις τον ώμο καθώς θα συμφωνείς. Θα σου χαμογελάσω και θα νιώσω πως είσαι δικιά μου...

 Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ, πως ήμασταν ο ένας του άλλου από τον πρώτο χαιρετισμό. Από το γεια. Και πιο πριν από αυτό ίσως.

 ΘΑΛΑΣΣΑ

Σε μια έρημη παραλία που αγαπάς, κοντά στο σπίτι σου. Μετά την πρώτη βουτιά θα αρχίσω να βλέπω το σχήμα σου, να βλέπω τον λαιμό σου να γυαλίζει. Θα ξεχάσω τσιτάτα και ατάκες και θα πλησιάσω. Το ίδιο και συ, δεν υπάρχουν πολλά πράγματα μετά από αυτό για να γίνουν. Ένα μόνο. Και το ξέρεις. Το βλέπω στα μάτια σου. Το βλέπεις στα δικά μου. Θα φυσήξει αεράκι - απαλό ή δυνατό, δεν έχει σημασία. Θα με ακουμπήσεις κάπου, μπορεί στην μέση χαμηλά και θα μου δώσεις να καταλάβω ότι θες να σε ακουμπήσω κι εγώ, κάπου χαμηλά. Δεν με νοιάζει τίποτα. Είσαι εκεί και είμαι δίπλα σου. Ο χρόνος θα σταματήσει, σταγόνα από κύμα που έσκασε δίπλα μας και πάγωσε στον αέρα. Όλα τα άλλα γύρω μας αόρατα, αδιάφορα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Αυτοκίνητα, μηχανές, αεροπλάνα, και κόσμος από τα διπλανά σπίτια. Όλοι αόρατοι, όλοι κόκκοι μικροί σαν την άμμο που πάνω της ξαπλώνουμε. Δεν υπάρχουν, δεν υπήρξανε ποτέ για εμάς. Μόνο εσύ κι εγώ είμαστε εκεί. Οι δυο μας και η φωτιά που άναψε μέσα στο βλέμμα μας…

 Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ ότι αυτά που φανταστήκαμε κολυμπώντας, ήταν καταδικασμένα να είναι κατώτερα από αυτά που θα ζούσαμε. Καταδικασμένα εξ  αρχης.

ΙΔΡΩΤΑΣ

Σε μία ημιφωτισμένη σκηνή, σε ένα κάμπινγκ της Χαλκιδικής, εκεί, στο ΙΖΑ, πριν ξημερώσει. Θα ντραπώ μόνο για λίγα δευτερόλεπτα, όσο θα ξεκουμπώνομαι και θα είσαι μακριά μου κάνοντας το ίδιο. Να ρίξω λίγο νερό απάνω μου, να φύγει η τσιγαρίλα. Δεν θα με αφήσεις. Θα με αρπάξεις με θάρρος που δεν αρμόζει στο σώμα σου και θα κολλήσεις απάνω μου. Θα νιώσω τα κρυμμένα μέρη σου εκτεθειμένα και οι σκέψεις μου θα γίνουν κίνηση, όχι λόγια, όχι λέξεις. Κίνηση. Δεν με ενδιαφέρουν πια τα χέρια σου και το πρόσωπο σου, ούτε τα πόδια σου που τόσο καιρό κοίταγα με ζωώδη λαιμαργία. Τώρα θέλω να διεισδύσω στα μυστικά σου, θέλω να τα πάρω για μένα, δικά μου. Θέλω να σε πιω. Να σε πονέσω. Να κάνω πράγματα που ντρέπομαι να συζητώ ακόμα και με κολλητούς, τα κάνω σε σένα μόνο για μένα, εδώ θα πεθάνουνε, δεν θα τα μάθει κανείς. Θέλω να σε δω να παίρνεις εκφράσεις ιερές. Θα σε σπρώξω προς την δική μου ηδονή και θα με σκίσεις με τα νύχια σου για να σου δώσω την προσοχή που σου αρμόζει, θα με τιθασεύεις και εγώ θα σε μισώ στιγμιαία. Και θα στο δείχνω. Κάθε ανάσα σου θα βγαίνει μαζί με ήχο και θα κολλήσω το αυτί μου στο στόμα σου για να είναι και ο ήχος σου μόνο δικός μου. Μέχρι να γίνουμε ένα. Μέχρι να με χάσω στην ερώτηση σου: ‘Όλα δικά μου είναι….?»

Κανείς μας δεν θα καταλάβει ποτέ τι ακριβώς ήταν αυτό που βιώσαμε μαζί. Θα του δώσουμε χαζούς τίτλους-ηδονή, οργασμό. Έκσταση. Ένα κομμάτι Θεού ήταν και δεν θα το πάρουμε ποτέ χαμπάρι.

ΠΟΡΕΙΑ

Θα ζήσουμε μαζί, θα έρθεις να μείνεις σε εμένα κι εγώ σε εσένα και θα έχεις άποψη για το πώς θα πρέπει να βάψουμε τους τοίχους. Το πρωί θα ξυπνάω δίπλα σου και θα βλέπω τις τσιμπλίτσες σου να μένουν πάνω στο μαξιλάρι, πριν πάω για την δουλειά. Θα σε λατρεύω. Χριστέ μου πόσο θα σε λατρεύω. Θα μου φτιάχνεις φαγητό και θα βλέπουμε ταινίες μαζί στην τηλεόραση και όταν θα φοβάσαι θα κρύβεσαι στην αγκαλιά μου και εγώ θα γίνομαι άντρας. Κι ας φοβάμαι και εγώ. Θα ψωνίζουμε μαζί για όλη τη βδομάδα και θα μάθω τα μυστικά σου. Με ποιες εικόνες γίνεσαι χαρούμενη και πόση ώρα χρειάζεσαι στο μπάνιο για να ετοιμαστείς. Πόσο σου αρέσει να τσαλαβουτάς τα πόδια σου στο νερό. Πόσο αγαπάς την Θάλασσα… Θα μάθεις και εσύ τα δικά μου. Πως δεν θέλω να μου μιλάνε οι άνθρωποι όταν σηκώνομαι το πρωί και πως κάθε βράδυ θέλω να κάθομαι μόνος μου για λίγο με τις σκέψεις μου. Πως κάνω μπάνιο με τις ώρες. Πόσο αγαπώ την οδήγηση, τον δρόμο και την ταχύτητα….. Και θα με λατρεύεις. Θα μιλήσουμε για το μέλλον, για το μωράκι που θα γεννηθεί από την κοιλίτσα σου, για το νησί που θα πάμε να ζήσουμε. Θα βγαίνουμε βόλτες και θα γελάμε, κάνοντας τους άλλους να γελούν μαζί μας. Θα φτύνουμε ψηλά τις μαστίχες μας. Και το βράδυ θα γυρίζουμε σπίτι και θα κάνουμε έρωτα. Δεν θα είναι όπως εκείνη την πρώτη φορά αλλά θα είναι πανέμορφα. Και αυτό αρκεί. Θα το κάνουμε εμείς να αρκεί. Και θα περάσουν χρόνια… Και κάποια στιγμή, θα βαρεθώ το χρώμα στους τοίχους και θα σου πω να το αλλάξουμε. Θα συμφωνήσεις αλλά θα τσακωθούμε για το χρώμα. Εγώ θα θέλω μπλε, εσύ μωβ. Θα αρχίσουμε να βλέπουμε κωμωδίες, ταινίες που δεν θέλουν αγκαλιές. Θα νευριάζω όταν δεν είσαι έτοιμη να φύγουμε και θα θες άλλα δέκα λεπτά. Θα σε ξενερώνει που κάθομαι μόνος με τις σκέψεις μου τα βράδια. Θα προσπαθήσουμε να βγούμε με τις παλιές παρέες-αλλά με ποιους; Όλοι παντρεύτηκαν και έχουνε παιδιά οι περισσότεροι. Θα βγαίνουμε για ποτό οι δύο μας και θα κοιτάμε το διπλανό ζευγάρι που μιλάνε ψιθυριστά. Που θα πληρώνουν το ποτό τους και θα σηκώνονται να φεύγουν, με τα μάτια τους να λάμπουν. Όπως τα δικά μας κάποτε. Και θα περάσουν χρόνια Και ένα πρωί, θα ξυπνήσω δίπλα σου και θα σε δω μαζεμένη στην άκρη του κρεβατιού, τυλιγμένη με όλο το σεντόνι. Οι τσίμπλες σου, πάνω στο μαξιλάρι.

Κανείς μας δεν θα μάθει ποτέ σε ποιο ακριβώς σημείο, θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει όλα αυτά.

 ΣΙΩΠΗ

              

Κι έπειτα οι δρόμοι μας θα χωρίσουν. Και θα περάσουν τα χρόνια... και εγώ θα σε ψάχνω σε άλλα μάτια να σε βρω, μα δεν θα σε βρίσκω και θα πληγώνομαι... Θα λέω σε όλους πως για εμένα σβήστηκες και ότι δεν σε θυμάμαι πια.. Και όμως, θα κλαίω τα βράδια μόνος, στο σκοτάδι.. μακριά από όλους, εξωφρενικά μακριά ακόμα και από μένα... Θα περνώ μόνος τις γιορτές, με παρέες ανούσιες και περιστασιακές και ίσως κάποια στιγμή πείσω τον εαυτό μου ότι ζω.. Χωρίς εσένα, χωρίς το κομμάτι του εαυτού μου που μου πήρες φεύγοντας Θα είμαι εγώ.. χωρίς εσένα Μέχρι την μέρα, που θα κρύψω την καρδιά μου στην Θάλασσα….